ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਅਜਮੇਰ ਔਲਖ ਦੇ ਨਾਟਕ ‘ਸਲਵਾਨ’ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਮਾਜਿਕ, ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾਤਮਿਕ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਹੋਏ ਵਰਗ ਸੰਘਰਸ਼, ਗ਼ਰੀਬੀ, ਨਿਮਨ ਕਿਸਾਨੀ, ਔਰਤ ਦੀ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ, ਪੇਂਡੂ ਵਰਗ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ, ਸੰਘਰਸ਼, ਨੂੰ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਔਲਖ ਇਸ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਮਿੱਥ ਕਥਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰ ਰਹੇ ਆਰਥਿਕ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਸਤ ਕਿਸਾਨੀ ਦੇ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ’ਚ ਵਾਪਰ ਰਹੀ ਟੁੱਟ ਭੱਜ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਔਲਖ ਇਸ ਰਚਨਾ ਰਾਹੀਂ ਨਿਮਨ ਕਿਸਾਨੀ ਦੀ ਮਾੜੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਵਿੱਚੋਂ ਉਪਜੇ ਭਾਵੁਕ ਅਤੇ ਬੌਧਿਕ ਸੰਕਟਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਪਸਾਰਾਂ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਰਥਿਕ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਨਪੀੜੀ ਨਿਮਨ ਕਿਰਸਾਨੀ ਦੇ ਭਾਵੁਕ ਮਸਲਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਭਾਰਦੀ ਇਹ ਨਾਟ-ਰਚਨਾ ਮਾਨਵੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਆਪ ਰਹੇ ਸੰਕਟ ਦੀ ਬੜੀ ਕਲਾਤਮਕਤਾ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਔਲਖ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਨਾਰੀ ਪਾਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਅਨਿਆਂ ਅਤੇ ਧੱਕੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸੁਚੇਤ ਕਰ ਕੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ ’ਤੇ ਤੁਰਨ ਦੀ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।